2.1 Markeren

Mijn psychoses ontstonden doordat ik bepaalde behoeftes had. Door die behoeftes ging ik markeren. Ik ging bepaalde gevoelens markeren in dat wat ik hoorde en zag. Waarbij ik bijvoorbeeld voortdurend de liefde hoorde maar mezelf ook kon verliezen in de passie. Ik hoorde dan ook alleen datgene wat ik graag wilde horen, zien en zelfs wilde ruiken en proeven. Maar het tegendeel was ook waar en ik ook dat kon horen zien en zelfs rook of proefde wat ik juist vreesde. Doordat de markering of aandacht daarop weer volledig gericht was.

Mijn aandacht was vooral gericht op bepaalde gevoelens. Deze markeerde ik dan ook als het ware in mijn brein. Het was dan ook belangrijk genoeg door het gemis. Maar het was ook weer allemaal op mezelf gericht. Waardoor ik last kon hebben van een grootheidswaan en zelfs een geloofswaan. Ik snapte het dan door de verwarring ook niet allemaal meer. Eerst was ik niets en het volgende moment was ik alles en telde ik weer mee. Als antwoord op mijn eenzaamheid. Niet wetende dat de markering een rol speelde.

Slachtofferrol

Toen ik afkickte van bijvoorbeeld de alcohol zag ik pas de enorme hoeveelheid reclame van de alcohol. Ik richtte mijn aandacht dan ook vooral op dat gebied. Het zelfde dus met de liefde en de passie de markering ook wel aandacht was er volledig op gericht. Doordat ik het tekort kwam en in mijn leven niet aanwezig was. Maar de behoefte daarin groot was. En ik daardoor dan ook psychotische taferelen voorgeschoteld kreeg. Maar wat ik hoorde of zag, hoorde of zag de andere niet. Simpelweg omdat hun markering daar niet op gericht was. Vooral de markering in het gevoel maakt het verschil. Want de teksten zelf waren en zijn dan ook hetzelfde. Maar het gevoel wat ik daarin waarnam was anders. Dit door de markering die dan ook per persoon verschillend is. Maar ook de sterkte van de markering persoonlijk is.

In mijn depressie speelde hetzelfde. Waardoor het achteraf ook een psychotische beleving moet zijn geweest in mijn ogen. Dit doordat de markering gericht was op alles wat ik dacht neerslachtig zou zijn of enigszins was. Maar ik dan ook neerslachtige muziek waarnam. Nu ligt het accent vooral op het slachtofferrol die ik markeer. Maar wel beter pareren kan. Door simpelweg een ander markeerpunt te zoeken.

Infecteren

Veel gevoelens die ik markeer in mijn brein. Zie ik dan ook terug in de gehele samenleving. Waarbij ik dan ook nog denk dit te kunnen beïnvloeden. De gevoelens die ik waarneem blijken eigenlijk allemaal markeringen te zijn. Die mijn brein bezighoud. Maar markeren ontstaat enkel door de zelfondervinding. En in dat wat ik denk nodig te hebben. De ander reageert daar dan ook op en infecteer ik als het ware dan ook de ander. Toch er is ook gevaar voor generaliseren. Want in dat wat ik waarneem hoeft echt niet bij de ander te spelen. Maar door mijn markering wel zo bevonden kan worden.

Zelfs personen

Soms markeer ik zelfs in mijn gedachte bepaalde personages. Die dan volop in mijn leven aanwezig lijken te zijn. Maar dan markeer ik het in mijn gedachte. Alles wat die persoon dan in mijn leven voor mij betekent of betekent heeft is dan belangrijk. En ik dan terug lijk te zien of te horen in bijvoorbeeld muziek en dit dan ook vaak puur gevoelsmatig is. Maar ernstig genoeg is en me kan verwarren.

Want een zanger of zangeres krijgt onterecht een andere naam. En vervang ik dan door juist een ander persoon. Die een plaats heeft ingenomen binnen de markering. Zo ook de acteurs en actrices op tv. Maar ook in al het andere zoals de vele personages in boeken. Maar ook weer presentatrices op tv en ga zo verder. Alles krijgt dan een ander gezicht en een naam juist in dat waarin de markering ligt. Maar de zanger of zangeres blijft in feite nog steeds jantje, klaasje of pietje. Authentiek en feitelijk ook niet te vervangen is. Maar in mijn beleving toch anders wordt waargenomen. Maar niet gedeeld wordt door anderen.