11 Angst

Angst is een slechte raadgever tevens een goede raadgever voor foute anderen. Om je ermee te misbruiken en je nadelig te beïnvloeden. Maar soms ook functioneel is en als waarschuwing dient. Echter zoals ik al zei wordt het ook misbruikt en dit gebeurt veelvuldig. Vaak ook door angst van juist weer de tegenpartij. Dat herkennen veel mensen echter niet.

Angst voor het onbekende speelt echter toch wel het meest en is vrij persoonlijk. Het is dan ook moeilijk het oude vertrouwde wereldje los te laten en iets geheel nieuws uit te proberen.

Ook al doet het oude je geen goed toch veel mensen kunnen het niet loslaten. Waardoor vele in hun kast blijven zitten en daaruit niet kunnen ontsnappen. Dan heb ik het niet over de geaardheid alleen die er ten allen tijde mag zijn en ook zeer persoonlijk is.

Ik heb het meer over de eigen zelf. De eigen ik of identiteit die ons alle uniek maakt. Ondanks de grote overeenkomsten waaronder het slachtofferrol. De basis van de eigenlijke ik.

We leven dan weliswaar in een individualistische samenleving maar spreken we ons daarin wel vaak tegen. Want we zijn en blijven afhankelijk van de ander al dient het alleen al onze persoonlijke groei. We hebben andere dan ook nodig om ons te spiegelen. We leven dan ook als het ware in een soort van spiegelkast en dat kan confronterend zijn. De samenleving als spiegelkast. Dat zeg ik toch wel weer mooi of niet.

Gevaarlijk

De spiegelkast kan echter ook gevaarlijk zijn. Want je kunt er door versmelten of geabsorbeerd worden. Daardoor psychische schade oplopen en betrekkingswanen creëren en daardoor dus geheel opgaan in de ander. Ook groepsvorming kan daardoor ontstaan waarbij je de eigen ik of identiteit verliest. Ten goede van een ander of de groep. In ieder geval verlies je dan de eigen authenticiteit. Ieder mens wil in principe dan ook ergens bij horen. Dat schijnt zinvol te zijn en wordt je soms zelfs ook gedwongen. Maar probeer daar eens zonder problemen los van te komen. Dat levert angst op angst voor de eenzaamheid of voor eventueel represailles. 

Maar als de spiegel niet is wat je zelf wilt zijn. Menen sommigen ook nog dat je een stoornis heb. Zonder dit te kunnen onderbouwen of aantonen. Maar dan begrijpen ze je niet en kunnen daar bang voor zijn. Maar het kan dan zijn dat je te kritisch en te streng voor jezelf wordt. Een buitenbeentje zijn is dan ook beangstigend en roept vragen bij je op. Maar wordt je vaak ook op jezelf teruggeworpen. Toch onthoud je bent moedig en authentiek en daardoor uniek.

Vreemd van opkijken

Veel mensen kunnen vreemd naar je opkijken en je proberen tegen te houden. Maar ook bang zijn voor het onbekende. Maar wat in het vat zit verzuurd niet. Het komt toch wel zoals het is en niemand kan zich daartegen verzetten. Vooral ook als de voordelen langzaam zichtbaar worden en daadwerkelijk positief gedragsverandering waar te nemen is. Vaak beginnend bij de een en dan uitwaaierend naar anderen. Ook wel infecterend naar anderen of zich als een olievlek langzaam verspreidt geduld is dan ook nodig.

Geduld kan het bij mij aan ontbreken dan kan ik te gretig worden en moet ik afgeremd worden. Veelal met behulp van grenzen die anderen stellen. Dat is prima daar doe ik dan ook niet moeilijk over. Het moet dan ook te verhappen zijn. 

Een kind zet ook voorzichtig zijn eerste stapjes. Maar als hij dat eenmaal onder de knie heeft moet je hem in de gaten houden en heb je ook ogen in je achterhoofd nodig.

De veiligheid of bescherming loslaten is moeilijk en beangstigend. Misschien het grootste probleem wat we als mensen kennen daar is dan ook durf voor nodig. Toch het is noodzakelijk omdat het de vooruitgang dient, het behoudende is daarbij remmend. En zoals ik al eens schreef we hebben het recht op risico’s. En daarbij is het nodig afstand te nemen van onze opvoeders maar de opvoeders ook van ons.  Waaronder ook onze God valt. Toch het mooiste is dat  hij ons niet in de steek laat en stilzwijgend hulp blijft  bieden. Ondersteunende hulp en geen vervangende.