12 Ons goed recht

We hebben het recht op een goed leven. Maar ook op spanning de risico’s en tegenslagen. Dat is een fundamenteel recht die een diverse samenleving ondersteunt. Daarom is er ondermeer ook sprake van een grote verscheidenheid. Waarbij alles dan ook zijn bestaansrecht aan ontleent. Het siert ons dan ook als mensen.

De zingeving die ons alle bezig houd en zeer zekers de laatste tijd. Gezien de vele conflicten. Is persoonlijk en dat mag niets of niemand in de weg staan. Ik zelf neig meer naar het humanisme. Dit omdat ik met het leven bezig wil zijn en niet met iets voor na de dood. Die kant klaar zou moeten zijn. En van onze bewustwording niets meer gevraagd hoeft te worden. Terwijl we het recht hebben op een geheel eigen levensweg. Die niet mag stoppen.

De geaardheid idem dito. Ook een persoonlijk gegeven toch een uitdaging is als we het recht op spanning zelf mogen invullen. Een huwelijk of anderzijds een relatie kan dit in de weg staan of juist weer niet. Het is maar hoe je het ziet. Kijk liegen kan ik dan niet maar geheimen heb ik wel. Want je hoeft niet alles te weten. De uitdaging van ons alle is wel om die geheimen juist te ontrafelen.

Feitelijke hemel

Zo ook mijn gedachtengoed. Er zit zoveel aan levensverhalen en kennis in mijn brein. Die op zijn beurt de feitelijke maar persoonlijke hemel is. Waarin ook de dood plaats heeft ingenomen. De dood zelf is dan ook niet zo onrechtvaardig als het lijkt omdat het niet een eind inhoud. Maar ik denk daar zelf anders over.

Als we ons meer en meer bewust zullen worden of verdiepen. Zullen we onze historie als vanzelf herinneren. Maar niet alleen dat we zullen onbewust ook de nodige sleutels ontwikkelen om dan niet opnieuw het verborgen in te gaan. Want als je werkelijk niet dood wil zal je als vanzelf het juiste pad bewandelen. Juist dat denk ik te doen. Ik heb er dan ook schoon genoeg van. Om telkens opnieuw de strijd aan te moeten gaan om bewust te worden en daarbij dan alle hersens zelf bij elkaar moet zoeken.

Al mijn hersens zijn verdeeld. Dit in al die veronderstelde mensen die ik om me heen zie. Waarbij ik geloof mocht ik sterven. Dan houden er meer op die niet verder kunnen leven. Dat maakt een angst in me los maar geeft me ook weer een bruikbare zingeving. Die geheel eigen is.

Bewijzen

Ik zie dan ook een verbinding met anderen in de vorm van een energie. Die energie zit hem in dat wat ze bezig houdt. Wat ik dan lijk te veroorzaken. Maar niet kan bewijzen. Ook niet met behulp van heldere omschrijvingen. Maar ook weer niet in dat waarin ik last van ondervind en bewust wordt. Toch voor mezelf voldoende kan beschrijven. Daarmee kan ik wel de nodige grenzen trekken met mijn geest. Maar ook zelf de nodige verduidelijking krijgen.

Mijn geest die zeer krachtig is en onvermoeibaar lijkt. Moest van ver moest komen. Wat op zich wel te bewijzen is en ik met trots kan bevestigen. Ik leek in moeilijke tijden een kerncentrale maar liet me daarin niet weerhouden. En nog steeds is het denken mijn lieve lust en het leven. Zekers ook versterkt door de vele voordelen die ik er nu mee verkrijg. Maar heb wel af moeten zien. Om de nodige ruimte en orde erin op te bouwen.