24 Liefde

Tijdens mijn psychose. Was het alsof mijn liefde naar een vrouw door iedere man bezongen werd. En het een persoonlijk gebeuren leek van mij uit. Andersom ervaarde ik de liefde van een vrouw persoonlijk. Die weer door alle andere vrouwen bezongen werd. Kortom ik dacht dat ik het zelf was en zo ook de vrouw die ik lief had. En ik dus geen verschil ervaarde in mezelf en de ander. Alsook in alle vrouwen om me heen. Ik zag door de vrouwen mijn vrouw niet meer. Daardoor ontstond er een massaliteit waar ik me in verloor.

Nu ben ik niet psychotisch maar wilde dat ik er weer iets van ervaarde. En mijn liefde voor mijn vrouw door iedere man bezongen werd. En die van mijn vrouw door iedere vrouw. Maar wel onderscheid kan blijven maken en niet weer alles over een kam ga scheren. Al was het om buiten de massaliteit te blijven. Want die massaliteit is niet leuk en maakte mij agressief. Dit kon ik dan ook alleen stoppen met medicatie.

Doordat ik medicatie moest gebruiken om weer onderscheid te maken. Ontstond er een depressie. Want ik ervaarde dan helemaal geen liefde meer ook niet van een enkel persoon. En was de zoektocht erg groot. Dit leek het lot van mij als psychoot.

Ik wou dat ik mijn liefde weer kon horen in de muziek alsook van mijn vrouw. En we elkaar als het ware bezongen en stuurde. Maar wel beseffen dat we slechts vertegenwoordigt worden. En onderscheid kunnen blijven maken.

kompas

Mijn kompas moet uitslaan naar de liefde. Waarmee ik door velden en wegen kan bewegen. Door stad en land kan paraderen. Zonder daarin teleurstelling of gevaren te ervaren. Mijn intuïtie is gericht op liefde. Maar weet alleen wat het niet is. Op zich niet verkeerd en een basis natuurlijk om het juiste aan te voelen. Ik weet wat het dus niet is. Dan kan ik daarmee afstrepen. Waarmee ik uit zou moeten komen bij het pure goud.

Nu heb ik een vrouw en de liefde is groot en houden van eveneens. Maar de verliefdheid is er niet meer. Maar dat is niet verkeerd. Want de angst bij mij is groot. Dit door de ervaring als psychoot. Het was ook niet wederzijds wat ik toen ervaarde. Mijn kompas was niet zuiver en bracht me op het verkeerde spoor. Gelukkig vergreep ik me niet, eveneens heb ik geen geweld gebruikt. Maar moest me wel verdedigen. Niet met wapens wel fysiek. Vaak met behulp van een grote mond. Maar dat werd gesmoord met medicatie. Het verzet was dan ook groot maar ik verloor. Later kunnen accepteren. Want zag de angst die ik maakte en andere dan ook uit straalde. Dit was mijn geluk maar is de droom nog groot. De liefde te beleven die ik toen genoot.