2.7 Eenzaamheid

Lange tijd heb ik mij eenzaam gevoeld ondanks de vele relaties die ik gekend heb. Ik kon mijn lichaam en geest niet verbinden en was het alsof ik daardoor uit twee personen bestond. Het lichamelijke met zijn gevoelsleven Daarnaast het geestelijke die mijn gehele denkwereld betreft. Een verbinding tussen die twee maken leek onmogelijk. Door de woede die ik in me had.

Nu echter is een en ander veranderd en heb ik juist liefelijke gevoelens over me heen. En is er een goede samenwerking tussen mijn lichaam en geest zelf.

De geest hoeft mijn lichaam dan ook niet meer noodgedwongen te verlaten. Daarbij krijg ik werkelijk het gevoel de dood overwonnen te hebben. Het lijkt niet noodzakelijk meer. Door de goede samenwerking tussen die twee.

Een andere leuke bijkomstigheid is dat mijn contact met mens en dier goed te noemen is. Al zijnde een cadeau. Doch niet meer noodzakelijk lijkt.

Ik heb gevochten met vooral mezelf. Waarbij ik het ook niet eens was met mezelf. Ook niet binnen het contact met anderen. Mijn schuldgevoelens zijn daar een bewijs van. Maar ook mijn wil om te veranderen ten goede. Ondanks de onmacht die groot was. Maar mijn wensen zuiver en goed doordacht.

Beschermheer

Ik geloof dan wel in mijn beschermheer maar ook in mijn wil. Maar besef ook de wijsheid nodig te hebben om het goede te willen. Beslis ik verkeerd dan kan het funeste gevolgen voor me hebben zo niet ook voor de ander. Mijn beschermheer heb ik dus nodig. Alleen kan ik het niet. De onmacht van mij was dan ook groot. En wist niet hoe een en ander aan te pakken totdat mijn beschermheer in mijn leven kwam. Maar dat maakte het niet makkelijker op. Een kant en klaar menuutje was er dan ook niet.

Nu zie ik mijn beschermheer overal en in iedereen. Waardoor het lijkt alsof het mijn enige tegenspeler is en mensen in feite niet lijken te bestaan. Mijn beschermheer is dan ook in mijn gedachte een diverse God. Met vele gezichten, functies en karakters zowel manlijk als vrouwelijk. Maar bovenal mijn vriend die in me en met me is en onder ons. Waardoor ik niet uit twee maar juist drie personen lijk te bestaan.

Driepoot

Mijn eenzaamheid is teniet gedaan door de driepoot die ik zo’n beetje beschrijf. Dus mijn gevoelsleven mijn denkwereld en mijn beschermheer. Waarbij ik denk de juiste verbindingen gemaakt te hebben. En nu werkelijk de liefde voel die mezelf betreft. Waar ik lang naar op zoek ben geweest. Vooral ook omdat ik het niet voelde.

De driepoot is in ieder ander aanwezig. Maar de beschermheer daarin is het krachtigst althans richting mij. Daardoor krijg ik de kans ruimte in te nemen en te groeien. Vandaar ook al die liefelijke gevoelens. Die ik waarneem bij mezelf. Maar ook bij de ander.

Mijn liefelijke gevoel is het belangrijkste onderdeel van mijn kompas. Als dat verdwijnt of opkomt weet ik te handelen en ook op te letten. Het enige wat ik dan ook wilde is liefde. Dat wat ik juist niet voelde en daardoor vele vraagtekens in mijn hoofd los barste. En lichaam en geest niet in konden samenwerken. Mijn eenzaamheid was dan ook groot. Totdat er een verbinding tot stand kwam.