2 Mijn psychose

Mijn psychoses kregen de kans te ontstaan door de intense eenzaamheid waarin ik mij bevond. Hierdoor ontstonden intense behoeftes naar verbinding.  Ik was echter nors en zag enkel een boze buitenwereld daardoor maakte ik geen contact. Vrienden en familie waren er ook niet. Dat heeft pijn gedaan maar leg me daar nu bij neer. Ik heb dan ook geen zin meer om met allerlei slachtoffer rollen binnen de familie geconfronteerd te worden. Dat wordt dan wel vermijdend gedrag genoemd het zei dan zo ik vind het prima. Ik heb er immers mijn herstel mee kunnen verwezenlijken. 

Op een bizarre manier

In mijn psychoses praatte ik op een bizarre manier met mezelf. Dit had ik zelf niet door en dacht met een bovennatuurlijke familie te maken hebben. Maar in feite communiceerde ik met een fictieve wereld die ook terug begon te praten.

Ik maakte mijn eigen film door sterke behoeftes aan de binnenkant van mijn netvlies. Maar projecteerde het ook in bijvoorbeeld tv en het geluid uit de radio. Waarbij ik dat zag in dat wat ik wilde zien of juist vreesde. Dat zelfde principe gebeurde dus ook met het gehoor. Ik hoorde de liefde en passie in de muziek en uit de radio. Waar ik naar snakte maar kon het niet zelf meer stoppen.

De psychiatrie was daarbij dan wel noodzakelijk. Maar die zeiden dat ik dingen hoorde en zag die er niet waren. Dat klopte dan toch ook weer niet helemaal maar wat het dan wel was zeiden ze niet. Maar kon ik het zelf ook nog niet uitleggen. Nu hoop ik dat wel te doen.

Eigen verhaal

In de psychose maakte ik een eigen verhaal en communiceerde ik met mezelf. Omdat er van geen enkel netwerk sprake meer was. Ik praatte daardoor tegen fictieve personen die ook nog terug begonnen te praten. Daarin gebruikte ik woorden of een taal die anderen niet begrepen. En als je dan wil helpen zou je de symboliek van de psychotische taal moeten willen leren kennen. Maar dat wilde niemand en heette het al gauw een waan. Ik meende dan wel een Christus te zijn maar kon me enkel inleven in hem maar niet alleen dat. Ik nam echter ook zijn identiteit aan en dat klopte niet. Aan de andere kant hoefde ik ook maar enkel het woordje God te noemen. Waardoor er dan al meteen sprake was van een waan.

Behalve dat ik met mezelf communiceerde. Want dat deed ik dan ook eigenlijk. Had ik ook last van betrekkingswanen. Waarbij ik in elke persoon enkelvoud iets van mezelf zag of hoorde. Maar ook alsof alles betrekking had op mezelf door de sterke verlangens. Daarmee kreeg ik enkel dat te horen en te zien waar ik naar snakte of een grote behoefte aan had. De radio, tv, computer, en mijn mobieltje als wel elk boek of schrift leken daarin te voldoen. Maar zich feitelijk enkel in mijn eigen brein afspeelde.

Ik communiceerde met behulp van allerlei levensechte personages. Die wel of niet bestonden of bestaan hebben. Waarbij ik zelf hele verhalen ontwikkelde en ik zelf ook nog de hoofdpersoon was. Nu ik dit door heb kan ik het stoppen. En ben ik behalve dat ik me hiermee verloste van een rest psychose. Ook verlost van mijn depressie en of neerslachtigheid.

Doorkrijgen

Maar dit kreeg ik uiteindelijk pas door doordat ik eerst mijn slachtofferrol doorzag en wel of niet terecht. Ik had er zelf veel last van en dat deed me geen goed. Ik heb het dan ook kunnen stoppen. De tweede stap was dan de gedachte dat er met mijn gedachte gevochten werd. Waarbij ik uiteindelijk opmerkte dit zelf te doen, niet met de ander maar juist met die van mezelf. Dit was de opstap naar zelfacceptatie.  

Contacten verlopen nu dan ook heel anders omdat ik anderen ook accepteer. Maar ook niet het gevoel meer heb dat ze met mij aan het vechten zijn. En doen ze moeilijk dan kan ik het relativeren. Maar het gebeurd nu als vanzelf niet meer, mogelijk straal ik dan ook iets uit. Waarmee ik andere angst inboezem niet voor mij persoonlijk maar mogelijk voor de zelfconfrontatie. Die ik misschien oproep maar dit niet bewust doe. Aan de andere kant ben ik behoorlijk ontspannen en dat is waarneembaar voor vreemde en zekers bekende. Hierdoor verlopen de contacten anders, zekers niet vergelijkbaar in de norse en neerslachtige periodes die ik gekend heb. 

Gebrek aan

Feitelijk kun je wel stellen dat ik psychotisch werd door een gebrek aan binding of daarin de aansluiting miste. Dit resulteerde in een intense eenzaamheid waardoor ik met mezelf praatte op een bizarre manier. Maar toen ook sterk ging verlangen en dat zag of hoorde waar ik behoeftes aan had. Dit was voor anderen niet zichtbaar of hoorbaar. Maar ik zonder de psychiatrie ook geen halt kon toeroepen. Maar daar blijft het niet bij nog steeds hoop ik van dat sprookje  iets terug te zien of te horen. Alsook te proeven, ruiken en te voelen. In dat waar ik zo naar kan verlangen, zoals ook in de psychoses gebeurde die ik gekend heb. Maar hoop ik dan toch wel mijn eigen instrument (brein) te kunnen sturen en te controleren.

Behalve behoeftes was er ook vrees en kostte het me ook veel energie en liep ik de nodige risico’s. Bij dit alles had ik een brein nodig die daarin geheel voorziet en dat doet het dan ook. Maar de processen stoppen was toch wel moeilijker. Gelukkig reageert mijn brein goed op medicatie maar daarentegen ook op een teveel. Wat dan ook weer niet ten goede komt aan mijn kwaliteit van leven. De kunst is dan er de juiste balans erin zien te vinden. Daarin heb ik een zekere mate van autonomie nodig. Naast de adviezen en goede voorlichting uit de ggz en zowel de RIBW.

Land van ongewisse

Ik heb lang verkeerd in het land van ongewisse maar wordt me steeds meer en meer gewis. Maar besef dat in de ontwikkeling geen eind te zien valt. Het is dan ook nooit af. Ook besef ik dat de dood niet dood is. Als de behoefte of verlangen groot genoeg is komt de dood in een fictieve toestand weer op je pad. Maar denk ik zelf de sleutels te hebben om er fysiek en mentaal uit te blijven. 

Een ding is zeker het land der behoefte voorziet als vanzelf in dat wat nodig. Ook in de psychiatrie die ik als vanzelf betrad door de behoefte die uit hulp bestond.