3 Praten met mezelf

Ik praat nog steeds met mezelf vaak met een fictief derde persoon enkelvoud zowel een hij of een zij. Dus vaak met een zelf verzonnen personage die ik me dan levensecht voor kan stellen. Iedere medeburger zie ik ook als een derde persoon enkelvoud die ik in mijn beleving dan feitelijk zelf ben. Ik denk dan ook te groot te zijn om alles in een lichaam te stoppen. En verdeelt ben in meerdere personen dus van eerste persoon tot en met derde persoon enkelvoud en zelfs meervoud. Maar het kan ook zijn dat ik sterk versmolten ben met de ander. Waarbij ik hem of haar dan volledig aanvoel en geen verschil meer zie.

Ik heb een ander nodig om zodoende te communiceren met mezelf en mezelf daardoor beter ga begrijpen. Een ander is voor mij dan ook niets meer en minder dan een spiegel in een spiegelkast. Doe ik dat niet en ben ik alleen uit wat voor reden dan ook, dan ontstaat er een behoefte. Die behoefte uit zich dan in een psychotische beleving waarbij ik met mezelf praat. Maar dan met behulp van fictieve personen die levensecht aanwezig kunnen zijn en zelfs tegen me terug kunnen praten.

Elk individu die een derde persoon enkelvoud is heeft zijn eigen specialiteit en is uniek ondanks de overeenkomsten. Die ons alle tot een enkel mens maken. Maar er zijn daarnaast nog geen twee personen het zelfde omdat ik divers wil zijn. Dat de derde persoon enkelvoud dan daarbij noodzakelijk is moet duidelijk zijn.

Er gebeurt van alles in mijn monologe gesprekken maar het voorziet altijd mijn behoefte. Psychotisch of niet, ik praat dan zowel in mezelf of met mezelf middels de ander. Maar met een enkel reden de de verbinding met mezelf terug zien te vinden.

De behoefte

Een dier heeft enkel behoefte en handelt ook alleen uit behoefte maar het gebruikt geen taal zoals wij mensen. Wij mensen handelen echter ook enkel uit behoefte en zijn dus in die zin niet meer en minder dan een dier. Zelfs het plantenrijk handelt uit een behoefte maar op een manier die we nog niet begrijpen. Zowel het dieren als het plantenrijk dient daarnaast enkel de behoefte van de mens. Maar dan niet alle mensen afzonderlijk maar juist die van een enkel persoon. Waarin we met zijn alle in samen komen. 

Momenteel is er veel ellende op de wereld en het dient slechts een ding het versterken van een harmonieuze verbinding. Ik weet echter als geen ander dat de behoefte als vanzelf voorziet zoals het ook doet in de dieren en plantenrijk. Iets zonder de noodzaak van een behoefte zal dan ook niet gaan bestaan. Het heeft zelfs nooit bestaan. Maar een behoefte moet een begin hebben net zoals een psychose of een beginnend sprookje die ik voorzie. Met goede en boze tovenaars dit naar gelang de behoefte. Ook ik zelf heb mijn bestaan te danken door de behoefte. Die niet van mij uit is geweest.

Reactie 

Elke reactie van ons uit is een actie vanuit een behoefte.  De behoefte verbindt ons allemaal. Het herbergt de enige taal die we alle spreken inclusief het dieren en plantenrijk. Als we de taal van enkel de behoefte spreken dan spreken we een universele taal die ook het dieren en plantenrijk spreekt. We zullen dan met alles en iedereen kunnen communiceren. Daarin voorzie ik voor mezelf een belangrijke rol. Immers is er iemand die bovenstaande zou kunnen beschrijven. Ik denk het niet.

Bizarre manier

Ik praatte op een bizarre manier met mezelf door het uitblijven van een lijfelijk aanwezige derde persoon enkelvoud. Dus verzon ik er zelf een en zelfs meerdere die fictief aanwezig waren. Ik leefde daardoor zowel tussen fictieve als wel lijfelijk aanwezige derde persoon enkelvouden. Die ik in alle gevallen zelf was en nog steeds ben. Ik ben naar mijn gevoel dan ook alleen op de wereld. Maar wil er wel een vriendelijke wereld van maken en van een sprookje werkelijkheid waarin ik dan ook in geloof. 

Het heeft allemaal vorm gekregen door in eerste instantie een depressie waar alles mee is begonnen. De uiteindelijke uitwerking daarvan was weer een psychose. Het is een formulering waar ik geen andere beschrijving aan kan geven.

Het begrijpend schrijven heeft veel energie en tijd van mij gevergd daarbij heb ik vele gesprekken met mezelf gevoerd en stond daar feitelijk alleen in. Nu zie ik dan ook een andere kant van mij. Iemand die ik werkelijk ben en wenste te zijn. Kortom ik ben geworden degene die ik wilde worden. Anderen sluiten nu dan ook veel beter aan als zijnde een deel van mezelf. Juist dat deel waar ik ook goed voor moet zorgen. 

Jungle

Ik ben dan wel alleen maar voel me niet meer alleen, juist door mijn acceptatie van het alleen zijn. Door een acceptatie ben ik ook niet depressief meer. Ik voel me er sterk door en niet verloren. De jungle van alle derde persoon enkelvouden tezamen heb ik na mijn mening dan ook een plek gegeven. Waardoor de chaos waarin ik verkeerde juist heb kunnen ordenen. Zodat ik op mijn manier een leuk leven in kan stappen. Maar aan zelfvertrouwen moet ik nog flink werken. Toch dat is slechts een kwestie van tijd. Twijfelen zal ik echter altijd wel blijven doen.

De angst voor de psychose behoort gelukkig tot het verleden. Maar blijven medicijnen belangrijk om mijn weg bevredigend te kunnen bewandelen. Het is een hulp net zoals het kompas maar dat is weer een fictief instrument die ik zelf ontworpen heb. Om mij te vergezellen in een levensreis die ik te bewandelen heb. Want enkel alleen maar staren op het kompas blijft het dan ook weer niet. Dus het letterlijk blijven dromen van een droom en een verder passief leven leiden.

Ik word verder geestelijk steeds sterker en dat blijft alsmaar groeien. Dat vertrouwen heb ik wel. Dit is voornamelijk gerealiseerd door enkel het schrijven. Waarmee ik de nodige inzichten kreeg en een duidelijk overzicht van dat wat er zich allemaal afspeelt in mijn brein. Door het continue willen perfectioneren. Het is dan ook een drive die mijn herstel proces bevorderde.