4 Responsen van de gedachte

Gevoelens zijn niets meer en minder dan een respons van de eigen gedachte. Ook al lijkt het daar niet direct op en lijkt het veelal een respons op de gedachte van de ander. Maar het is en blijft een reactie op de eigen gedachte. Die mede door een ander wel vorm gegeven kan worden. Maar blijft dat we met onszelf praten en we juist daarmee de eigen gevoelsleven binnen stappen.

We kunnen weliswaar meeleven, betrokken zijn, kwaad worden, verliefd of verdrietig en onder andere angstig. Maar het is een uiting of respons van ons eigen gedachte waarmee we als van zelf in gesprek raken. 

We kunnen vreemde dingen ervaren zoals dingen zien en horen of zelfs voelen, ruiken en proeven wat andere niet ervaren. Zodat het dus een psychotische beleving kan zijn of wordt bevonden. Maar we mede zelf veroorzaken door op een extreme manier met onszelf in gesprek te raken. De eenzaamheid kan daarin een rol spelen maar zekers ook middelengebruik maar ook door het feit dat we bepaalde zintuigen uit kunnen schakelen. Mede daardoor openstaan voor informatie waarin het brein dan als vanzelf in voorziet. Doordat het de lege ruimte in ons brein per se wil opvullen.

Andere uiterste

De depressie is het andere uiterste van onze geest. Mede ontstaan door schuldgevoelens of rouwprocessen. Waarin we zelf een grote rol spelen met onze monologe gedachte. Ook onze reactie op een gebeurtenis laten we beïnvloeden door in gesprek te gaan met onszelf. 

Het gemis van een naaste kan natuurlijk ook een rouwproces oproepen maar dat enkel alleen als we met ons zelf in gesprek gaan. Daarbij het beeld van de ander voor ogen hebben, dit samengaand door zijn of haar afwezigheid. Zo ook het principe van heimwee waarbij de gedachte naar, ons alleen al voor problemen kan zorgen. Maar zoals ik al zei alleen vorm krijgt als we met onszelf in gesprek gaan. 

Een ander kan denken ons daarbij te helpen of juist weer niet toch direct invloed heeft het echter niet. Dit niet doordat wat de ander zegt maar juist door het beeld wat we vormen doordat we met onszelf in gesprek gaan. Afijn het venijn zit hem niet zozeer in het feit dat we slachtoffer zijn maar in het feit dat er een slachtofferrol kan ontstaan.

Slachtofferrol

Het welbekende slachtofferrol vormen we eveneens zelf door met onszelf in gesprek te gaan. Waarbij we verdriet kunnen ervaren en onder andere kunnen verzuipen in de eigen triestheid. Wel of niet terecht staat daarbij buiten discussie. Want hoe dan ook het helpt niet en is zelfvernietigend. Waarbij anderen met een grote boog om je heen kunnen lopen met alle gevolgen van dien. Voornamelijk in stand gehouden door ons eigen brein. Die weer een bepaalde inhoud krijgt doordat we niet met de ander maar we met onszelf in gesprek gaan. En dit dan ook ten alle tijden doen waarbij we onze eigen gevoelsleven vorm geven. 

Elke uiting van ons denkende zelf, doen we doordat we met onszelf in gesprek gaan. Dat kan juist beangstigend zijn wat weer voor een rem kan zorgen op creatief gebied. Maar ook in ons werk en binnen onze contacten. Het vermijden van andermans slachtofferrol kan ook weer herstellend werken. maar dat doen we niet zo snel uit betrokkenheid. Maar je hoeft niet eindeloos meegezogen te worden als de ander zich maar blijft vastbijten in zijn of haar slachtofferrol. Met alle gevolgen van dien daarnaast is het ook zo dat je soms helpt door juist niets te doen.

Ons gevoelsleven

Kortom ons gevoelsleven krijgt mede vorm doordat we met onszelf in gesprek gaan. Zonder dat we daar bewust van zijn en denken dat de ander dit lijkt te beïnvloeden. Maar dat laten wij zelf gebeuren. Hetzij door bijvoorbeeld betrokkenheid, liefde of haat. Maar hiermee ten alle tijden zelf vorm aan geven door met onszelf in gesprek te gaan.

Het is daarbij niet zo dat therapie expliciet de enige helpende hand biedt zoals we alle denken maar juist de levenskunst. Dat is iets wat therapeut en cliënt samen vorm moeten geven. Maar in het beginsel eerst het oude systeem moeten proberen te ontrafelen (slachtofferrol) en dit bewust te maken. En daarbij dan elkaars therapeuten zijn. Die gelijkwaardigheid is noodzakelijk evenals de menselijkheid. Tenslotte is het dan ook zo dat een slachtofferrol mens eigen is. Maar kan het ivoren torentje waarin de therapeut zich nu nog in kan bevinden daarbij nog kwader zijn dan de kwaal zelf. Wat de levenskunst in de weg staat of juist averechts werkt.