5 Verslaafd

Een verslaafde die ikzelf ook was denk aan drugs, alcohol en medicatie  en ik in zekere zin nog steeds ben. Denk dan aan de tabak en de altijd aanwezige kans op een terugval. Vecht echter niet zozeer met andermans gedachtengoed maar met die van zichzelf. Al zijn er redenen genoeg te bedenken dat je iets anders mag vermoeden. Door bijvoorbeeld gebeurtenissen in iemands leven en het daardoor ontstane slachtofferrol. Dan kan ik dat alsnog ontkrachten met de theorie van het eeuwige monologe gesprek die we met onszelf voeren. Het lijkt echter dan ook allemaal zo simpel maar dat is het nu ook weer niet. 

Verschil

Er is verschil tussen pijn en lijden. Pijn is vaak een directe beleving en soms ook nog chronisch. Maar lijden daarentegen juist weer een indirecte en vaak een mentale beleving. Het lijden zelf wordt vaak veroorzaakt door ons slachtofferrol. Dan vaak teruggrijpend in het verleden of van een voorstelling in de verre toekomst. Maar niet in het moment zelf want dan is het weer pijn. Vaak door een rouwproces. Dit heeft  veelal te maken met verlies maar dan niet alleen door de dood of een scheiding. Maar ook door het uitvallen van bijvoorbeeld lichaamsfuncties en kansen op de arbeidsmarkt en relaties en zelfs kinderloosheid.

Maar niet alleen dat ook schuldgevoelens of bijvoorbeeld een te grote betrokkenheid en wanhoop. Kortom lijden in het algemeen en in de breedste zin van het woord. Daar past ook het niet goed kunnen functioneren van een naaste bij. Zekers de eigen kinderen die door een bepaalde handicap getroffen zijn, wel of niet aangeboren terwijl je zo graag anders had gewild of wenste.

Pijn echter gaat altijd vooraf aan lijden. Maar in dat lijden zetten we juist iets onwenselijks voort. Waardoor we niet goed meer kunnen functioneren of meekomen. Vaak door een, zo denken we dan een terechte slachtofferrol. Maar straffen ons juist daar mee. Vaak is de acceptatie zelf de beste remedie omdat het daarmee het onaangename lijden teniet kan doen.

Criminaliteit

Lijden kan ook criminaliteit in de hand werken. Dader en slachtoffer zijn dan ook vaak een. Mijn voorkeur gaat dan ook niet uit naar een gevangenisstraf alleen. Maar juist ook door het aanbieden van een levenskunst waarmee we het denkproces mogelijk zouden kunnen veranderen. Doordat ze anders met zichzelf in gesprek leren gaan. Maar mogelijk ook gaan ontdekken wat feitelijk echt belangrijk is.

ACT therapie zou hierin behulpzaam kunnen zijn. Dus acceptance en commitment therapie, waar ik geen therapie in zie maar juist wel een levenskunst. Een gevangenisstraf alleen werkt na mijn mening dan ook weer niet, denk bijvoorbeeld aan het recidive gevaar. Maar je kunt act ook weer niet opleggen, dan heeft het weer geen enkele zin. Eerst moet dan ook duidelijk gemaakt worden dat de ander met zichzelf vecht en niet de ander met hem of haar. Belangrijk omdat je daarmee mogelijk een slachtofferrol inzichtelijk kunt maken.

Ervaringsdeskundigen kunnen bij dit alles een belangrijke en cruciale rol spelen. Vooral ook door de gelijkwaardigheid die kan worden gevoeld en drempelverlagend kan werken.

Inzichten

Een slachtofferrol is de oorzaak van veel persoonlijk leed. Maar wordt vaak ook gebruikt als een oprecht excuus. Een eerste inzicht moet dan ook duidelijk maken dat dit niet werkt. Dit moet dan door de herkenning en de erkenning na verkenning duidelijk worden.

Daarna het tweede inzicht. Waarbij wij erachter komen dat niet de ander maar wij zelf geen begrip op kunnen brengen voor de eigen gedachten. Maar de gedachte ook onterecht als de absolute waarheid zijn gaan zien. Dit inzicht is een niet te onderschatten en zeer belangrijke proces. Waarna er dan ook geen sprake meer zou moeten zijn om zichzelf te gaan veroordelen. Maar het is mens eigen om te oordelen. Waar ook ik zelfs nog wel last van kan hebben. Ondanks dat kan ik wel het een en ander beter relativeren.

Ik zelf ben met bovenstaande er zelf mede in geslaagd om tegenslagen beter te verwerken. Daardoor lijkt nu dan ook alles makkelijker te gaan. Zekers binnen mijn contacten door voornamelijk de acceptatie en de cognitieve defusie. 

Stappenplan

Doordat ik mijn kernkwaliteiten nu inzet. Doe ik nu ook de broodnodige energie op. Ik ben dan ook beter in staat gebleken mijn eigen prangende vragen te beantwoorden. Maar ook het principe van mijn slachtofferrol te doorzien. Tevens de nodige inzicht verkreeg in een gedachtengoed die overdrachtelijk lijkt te zijn van generatie op generatie. Maar daarmee de eigen authenticiteit in de weg stond.

Daar was wel een stappenplan voor nodig maar daarin hoefde weer geen volgorde in aanwezig te zijn. Ik mocht van a naar d en terug naar bijvoorbeeld b en zelfs weer naar a. Act biedt daarin de mogelijkheid en springt dan ook in op dat wat speelt in het moment. Anders dan wat ik gewend ben geweest in al mijn klinische opnames die ik heb gekend. Daarnaast is het belangrijk gebleken risico’s te mogen nemen. Tegenslagen die ik te verwerken kreeg vergrote dan ook de psychische flexibiliteit.

Uit den boze

Medicijnen zijn voor mij nog wel een must. Omdat mijn brein soms nog sneller willen werken dan wenselijk is. Waardoor ik dan in een manie terecht kan komen. Daardoor kan ik weer de aansluiting missen met anderen vanwege een andere tempo en zelfs een andere denkwereld op kan spelen. Waarbij ik dan op een niet begrepen manier met mezelf kan gaan praten. En zelfs zo opgewonden kan raken dat ik dan zelfs psychotisch en tegelijk agressief over kan komen en mogelijk dan ook ben.

Maar veelal veroorzaakt werd door een onbegrepen brein. Maar juist weer niet door een onwillige buitenwereld zoals ik vaak dacht en veronderstelde. Daarnaast is middelengebruik uit den boze wat alles weer aan kan dikken of groter kan maken. En me ongewild terug kan werpen in een slachtofferrol. Maar ik door middelengebruik ook kan decompenseren en weer van voren af aan zal moeten beginnen. Maar al met al blijft een kans op een terugval natuurlijk wel aanwezig en dat heb ik geaccepteerd. De toekomst zelf valt dan ook niet te voorspellen.