7 De binnen en buitenwereld

Door te praten met jezelf creëer je de eigen binnenwereld dus de gedachte, gevoelens en de eigen emoties. Hier kan de buitenwereld dan positief of negatief op reageren. Maar dat is niet zo’n punt wel de binnenwereld die daarop weer reageert. Dit is veelal een zeer onbewuste en complexe beleving waarbij het veel van ons kan  vragen. De drang van ons is dan ook om die onbewuste beleving om te zetten in een bewuste verklaring. Dat kan veel van ons vragen en zo niet ook zeer beangstigend zijn. Door de zelfconfrontatie en jezelf betrappen op.

De aangeleerde vlucht van ons allen is dan ook veelal het slachtofferrol die ons geen steek verder helpt. Door de  oorzaak niet in ons eigen gedachtegoed maar zich juist op de buitenwereld te leggen. Dat is dan wel vrij logisch maar het helpt ons niet. We kijken dan wel in ons binnenwereld maar zoeken de oorzaak toch bij de ander. Dit alles is de gangbare werkelijkheid die we moeilijk kunnen doorbreken. 

Het niet kunnen

Als we onszelf niet kunnen verklaren en ook de oorzaak niet bij een ander neer kunnen leggen. Volgt er een diagnose door middel van een ziektemodel en soms zelfs verklaard in een niet aangeboren hersenletsel. 

Het is inderdaad zo dat angst de stof adrenaline aanmaakt wat iets teweeg brengt in ons brein. Dat het brein zelf de dopamine aanmaakt door bijvoorbeeld de eenzaamheid is onbespreekbaar. Ik heb het dan ook over mijn boze brein die zelf een boze buitenwereld creëert en zich daarvan afsluit. Deze kan zich dan terugtrekken op een kamertje ergens achteraf. Maar zich daardoor ook kan verliezen in middelengebruik. En op die manier juist weer iets onwenselijk los kan maken in ons brein.

De aanmaak van dopamine die bij mij een manie creëert voorafgaand aan een psychose. Heeft de diagnose schizofrenie of schizo affectieve stoornis. Je wordt dan een ziektemodel en niet meer gezien als mens die uit balans is geraakt. Niet wetende dat de boze binnenwereld mij dat juist zelf heeft aangedaan. Maar ik zeg je ook al stigmatiseert de ander je, het wordt pas een probleem als je het zelf doet. Wat ook automatisch gevolgen heeft in je brein. 

Gevoelsleven

Ons leven kan dan mogelijk uit balans raken door iets van buitenaf de werkelijke oorzaak is juist ons brein. Deze maakt gevoelens los de emoties en gedachten. Het is dan ook zo dat de eigen belevingswereld stoffen in je lichaam kunnen aanmaken of onttrekken. Die je uit eigen beweging vaak niet meer kunt stoppen of beïnvloeden. Zodat de psychiatrie noodzakelijk wordt. Maar het is niet het een of de ander. Zekers de combinatie van medicatie en de verdieping in je binnenwereld is belangrijk.

Die verdieping in de binnenwereld moet wel te verhappen zijn. Het mag niet zo zijn dat  je het raam uitspringt omdat de zelfconfrontatie te groot wordt. Dit speelde bij mij in zekere zin binnen de vele opnames die ik heb gekend. Waarbij het herstel uiteindelijk meer tijd nodig had dan wenselijk was. Maar de krenking op zijn beurt ook verantwoordelijk was en de oorzaak van een viertal ernstige psychoses. Maar merendeels toch wel door de voornaamste ontregelaars van stress en slapeloosheid veelal door angst.

De zelfconfrontatie is ook een van de redenen dat er mogelijk zorgmijders zijn. Dit niet vanwege een bepaalde zwakheid of het ontbreken van een mogelijke wil. Maar meer dat je het gevoel kunt krijgen als klein duimpje gezien te worden in een grote mensenwereld. Ondanks een aanwezige encyclopedie van de eigen ervaring en het willen vormen van de eigen authenticiteit.

De mindere

Vaak is er ook nog sprake van een vastomlijnd en strak stappenplan eerst a dan b dan c dan d enzovoorts. Zoals ook een procesoperator werkt om een machine op gang te brengen. Het feit dat  act hiermee anders mee omgaat is eigenlijk niet zo onbekend. Maar door de menselijkheid en de gelijkwaardige benadering juist afrekent met een strak stappenplan. Dat wat speelt op het moment is juist heel belangrijk binnen de act. Maar daardoor weer geen gemeengoed is binnen de authentieke ggz.

Het is echter niet zo dat ik de psychiatrie af wil breken. Want het is naar mening dan ook net zo hard meegegroeid dan ikzelf gedaan heb in mijn herstel. Alsof de psychiatrie zelf ook aan het herstellen is. Maar wat ik hun wel kwalijk neem is dat zij zich geïntimideerd voelen en mijn eigen kunnen blijven ontkennen. Omdat dit niet mogelijk kan zijn gezien de diagnose. 

Nog steeds voel ik me dan ook het mindere en is de gelijkwaardigheid vaak nog ver te zoeken. Mijn levenservaring en die van lotgenoten lijken dan ook van minder belang en zelfs onbespreekbaar. Maar misschien spreekt hier dan ook weer mijn boze brein die zich afrekent op de buitenwereld. Wat de ander misschien maar al te graag wil horen. Waarbij ik mezelf niet serieus lijk te nemen. En de buitenwereld belangrijker vindt in vooral dat wat ze van me denken bijvoorbeeld.

Syndroom

Ik blijf dan ook zelf wel last houden van het klein duimpje syndroom door een zelfstigma die ikzelf dan ook in stand houd. Dit door het ziektemodel waar ik ook slachtoffer van ben geweest. Waardoor ik niet gezien werd als een mens die de balans is kwijt geraakt door uiteenlopende redenen. Waardoor ik zelf ook vaak dacht het komt misschien wel daar of daarvan en ik daardoor zelf ook meer gericht was op het ziektemodel. Maar niet op de verwarring die ik moest ordenen om de eigen balans zien te verwezenlijken.

De psychiatrie was in mijn geval meer gericht op de symptoom bestrijding en werd er niet gekeken naar de oorzaak. Het zou een erfelijke aandoening zijn. De basis die in de jeugd gelegd is, was van ondergeschikt belang. Ik bleek meer een defecte biologische machine te zijn en geen mens. Daarin werd ik ook nog bloot gesteld en verplicht een behandeling te ondergaan in een biologisch experimentele zetting. Bijwerkingen van medicijnen waren onbespreekbaar. Sterker nog alles wat niet comfortabel aanvoelde paste bij het ziektemodel. Aan de medicijnen zelf lag het nooit.

Erkenning

De depressie zelf werd niet gezien als een aanloop naar de psychose. Ook werd mijn schuldgevoel en eenzaamheid niet erkend en bleef ik ermee zitten. Het was nu eenmaal een depressie. De saaiheid die mijn leven jarenlang bezig hield werd ook niet erkend als een bijwerking. Hou zou zelfs prettig moeten zijn vanwege de rust. Manische kenmerken werden eveneens niet herkend maar lag het accent juist op de psychotische kenmerken. Die bijna niet aanwezig waren behalve dan tijdens een crisis. De wanen werden ook niet erkend als zijnde een verwarring die bij me speelde.

Kortom er was werk aan de winkel en dat heb ik zelf allemaal moeten doen. Gelukkig kreeg ik wel meer en meer de autonomie terug als zijnde zuur verdiende privileges. Maar heb me er letterlijk om kapot moeten vechten. Buiten dat is er echter nog steeds geen erkenning. Ik ben en blijf een product en geen mens. Maar die erkenning heb ik mezelf dan maar gegeven. Waarbij ik zelfs durf te stellen ik ben meer dan enkel een mens.