8 Ondersteunende rol

Mijn binnenwereld moet aangenaam aanvoelen ook wel comfortabel. Dan doet de buitenwereld dat ook en kan het dan hopelijk beter aansluiten. Die buitenwereld betreft niet alleen de mens maar ook het dieren en plantenrijk en zo niet, ook de natuurkrachten in het algemeen. Maar het voornaamste is de eigen binnenwereld die het beoordeeld. Deze binnenwereld kan echter ook de buitenwereld beïnvloeden. Vooral als hij ergens last van heeft. Maar zal als het zelf positieve vruchten voortbrengt zich ook als vanzelf uitbreiden. Waardoor het als een boemerang de eigen binnenwereld weer gunstig zal beïnvloeden. Maar dan op zijn beurt ook weer terug te vinden zal zijn in de ander of iets anders. 

Als mijn binnenwereld aangenaam aanvoelt voor mezelf dan zal dit mogelijk ook aangenaam voelen voor de ander of iets anders. Zoals bij mijn vrouw en de overige sociale contacten en zelfs bij mijn hondje. Dat doet mij en ook de ander dus goed. Daarnaast ben ik gelovig in de ondersteunende vorm van God maar niet in de vervangende. Waarbij ik vooral hulp bemerk in dat waar ik last van heb. Ik denk dat God dankzij de vruchten van mijn geest. Zich in mijn ogen dan ook beter aan kan sluiten en mij ongemerkt voorziet en als cadeau dan ook nog de ander.  Maar dit ook weer ongemerkt weg kan nemen. Waarbij ik blijf hopen dat hij mij niet ongemerkt wegneemt uit een wereld die ik zo liefheb.

stilzwijgende

Door een stilzwijgende God zijn er vele die het bestaan van God ontkennen. Ook ik heb dat gedaan maar kan eigenlijk nog steeds zijn aanwezigheid niet bewijzen. Maar kan ook evenmin bewijzen dat hij niet bestaat. Maar bemerk wel hulp in dat waar ik last van heb. Verder is en blijft het een kwestie van geloven. Wat misschien ook weer veel voordelen oplevert maar ook voor de nodige nadelen kan zorgen. Dan ben ik afhankelijk van mijn wil. Maar ook van de wijsheid om het goede te willen doen.

Ik geloof in mijn krachtige geest die geheel eigen is en waar ik ook zeer eigenwijs in kan zijn. Maar als ik dan toch de psychologie moet geloven dan kan dat ook in een stilzwijgende God. Juist in een ondersteunende rol maar niet in een vervangende rol. Het heeft mij zekers verder geholpen maar ook de psychiatrie onherkenbaar voorzien. Die mij zodoende verder vooruit kon helpen. De psychiatrie is in mijn ogen dan ook een verlengstuk van mijn geloof. Maar het is niet het een of de ander. 

Ik zie

Ik zie in God ook wel indirect de ingenieur of architect van ons brein. Niet alleen op psychologisch maar ook op biologisch technische gebied. Buiten dat ook simpelweg in alles wat bestaat of bestaan heeft. Ook de nu spelende corona en ons handelen daarin. Komt uit de hand van zijn werk met een bepaald doel voor ogen. Waar ik het fijne nog niet van doorzie. Wel dat het misschien de verbinding ten goede komt en zekers de zingeving. Maar niet expliciet in corona alleen maar juist ook in al het andere ongein wat op ons pad terecht komt.

De confrontatie met het slachtofferrol zal zeer zekers een rol spelen. Maar ook de roep om hulp. Het is ook zo dat als het goed gaat hoeft het geloof in God niet meer. De noodzakelijkheid verdwijnt maar maken we er dan echter wel weer een zooitje van. Maar als de onheil toeneemt weten we hem toch weer te vinden en gaan we hem zien. Dit hoeft niet mondiaal te zijn maar een enkel iemand kan daarin het verschil maken en als voorbeeld dienen.

Herstellen

Wie van al die mensen die me kennen zouden gedacht hebben dat ik me zou kunnen herstellen. Daarin kan ik me niet beroemen op mezelf maar ook niet op de psychiatrie. Want die zeiden “er is voor jouw geen hoop meer, accepteer dat maar”. Er was zelfs geen samenwerking mogelijk door de ongelijkwaardigheid.  

Het niet kunnen begrijpen was een probleem. Maar niet voor mij en wil ik het op een of andere manier voor anderen inzichtelijk maken. Daar ben ik dan ook onvermoeibaar in. Verder ik laat ik me ook gelden door mijn wil en grote mond. Want ik pik niet alles meer ook niet van dat wat God in mensenogen zou moeten zijn.

Maar heb wel respect en de nodige vrees gehad en nog steeds door de ontzag die ik heb. Veel is me daarnaast toegeworpen door de psychiatrie. Van geloofswaan tot en met grootheidswaan en de verdere vreselijke diagnoses. Maar heb me er niets van aangetrokken. Ik ben en blijf immers een mens. Ik ben daar dan ook dwars doorheen gegaan en met succes lijkt het. Daardoor ben ik juist geworden in dat wat ik wilde zijn. Authentiek en niet langer geconditioneerd door kerk, psychiatrie, opvoeding etc. Maar volgens mij was dat dan ook juist de bedoeling, in dat alles wat achter me ligt. Maar ben gelukkig ook weer niet echt wars van authentieke zorg geworden.