Loed Verhoeven

Ik wil mij graag voorstellen. Ik luister naar de roepnaam Loed. Mijn achternaam is Verhoeven. Na een naamsverandering. En ik ben geboren op 28-februari-1964. In de Ooij binnen de toenmalige gemeente Ubbergen. Dat is heet nu de gemeente Berg en Dal. Maar het dorpje de Ooij bevindt zich ook grotendeels in de Ooijpolder. Ik kom uit een gezin van 5 kinderen en heb 2 vaders gekend.

Mijn biologische achternaam is Janssen maar door naamsverandering is dit dus Verhoeven geworden. De achternaam van mijn stiefvader. Ik heb mijn jeugd grotendeels in een groot dorp doorgebracht en wel Wijchen vlak bij de stad Nijmegen maar woon ik sinds 1996 in Arnhem. Al met al ben ik zo’n dertig keer verhuist in mijn leven. Vooral in de periode tussen 1985 en 1996.

Psychische kwetsbaarheid

Ik heb last van een psychische gevoeligheid die psychoses, manieën en depressies kan veroorzaken en ben ik ook nog eens verslavingsgevoelig. Dus heb ik een dubbele diagnose. Ik heb hierin een weg gevonden en aan mijn leven nieuwe inhoud kunnen geven.

Mijn liefde van mijn leven

Ik ben gehuwd sinds 2013 en mijn vrouw heet Joke. Ze is zestien jaar ouder dan mij. Maar dit vinden zowel zij en ik geen probleem. Zij heeft mij de ruimte tot zelfontwikkeling gegeven. En vooral veel geduld gehad en nog steeds. Ik heb haar ontmoet in 2010 tijdens een vakantie in Portugal. (Algarve) En zijn wij dit jaar (2020) alweer 7 jaar gelukkig getrouwd.


Ons gezin

We hebben ook een hondje, genaamd Toby. Hij is alweer 5 jaar oud en bij ons. We kochten hem in februari 2015. Maar hij is op 12 november 2014 geboren. We hebben het met hem getroffen. Hij maakt ons leven compleet. Daarnaast hebben wij ook nog een kanarie. En hoe cliché het misschien ook klinkt hij heet Pietje. En zingt veel. Mijn vrouw en ik hebben hem geadopteerd. Van een buurvrouw die onlangs is overleden. Onze huisdieren zijn niet meer weg te denken uit ons gezin.

kinderen

Mijn vrouw en ik hebben allebei 4 kinderen. Ik zelf heb twee dochters. Met mijn eerste dochter Renate heb ik geen contact meer. En is in 1985 geboren. Maar mijn tweede dochter Jennifer is na een zware en moeilijke zwangerschap levenloos geboren. Mijn vrouw zelf heeft twee zoons met de jongste zoon Paul. Hebben wij geen contact wel met de oudste zoon Herman. Zij heeft een kort moment kunnen genieten van een kleinzoon. Hij heette Giany maar heeft een korte tijd geleefd. Hij zou nu 17 jaar zijn geworden. Maar overleed echter op zijn geboortedag. Mijn vrouw en ik hebben samen geen kinderen.


Mijn werkzaamheden

Ik heb lange tijd de mogelijkheid niet gehad om te gaan werken. Door mijn psychische handicap. In het verleden heb ik wel enige tijd werkzaamheden verricht. In de bouw en onder andere in een slachthuis en een meubelspuiterij. Dit was in mijn jong volwassen tijd. Van 1981 tot zo’n beetje 1988. Vanaf 1988 kwam ik dan ook terecht in de WAO. Nu de situatie in mijn voordeel is veranderd ben ik onder andere auteur, gastdocent en voorlichter ggz. Waar vooral mijn bevindingen in de psychiatrie, verslavingszorg maar vooral mijn herstel onderwerp van gesprek is. Tot voor kort was ik ook medeonderzoeker waarin mijn zelfinzicht goed van pas kwam.


Studie

Ik volg op het moment drie cursussen die mijn inzichten in een goede boekhouding moet verbeteren. En ik de mogelijkheid krijg om mijn belastingaangifte en die van anderen in kan vullen. Het heeft niets met de psychiatrie van doen maar de bedoeling van dit alles is uiteraard om anderen te helpen. Die door onder andere een psychische crisis tijdelijk niet in staat zijn geweest. Hun administratie op orde te houden en dit dan ook hebben verwaarloost. Het is wel onderdeel van vrijwilligerswerk die ik graag uit wil oefenen. De administratie is echter niet het belangrijkste of het uitgangspunt. Mijn levensverhaal en herstelverhaal is belangrijker in dat vrijwilligerswerk.


Toekomst

Mijn toekomstige vrijwilligerswerk is realiseerbaar. Waarbij het vooral een ultieme droom is om iedereen uit de psychiatrie te verlossen het belangrijkste drijfveer is. Maar dat lijkt echter een utopie. Naar mijn inziens is zelfinzicht belangrijk. Dit zelfinzicht en mijn gedachte over projectie. En mijn psychoses waarbij ik zogezegd mijn eigen gedachtes voor mijn eigen netvlies projecteerde. Dat zijn toch wel belangrijke gespreksonderwerpen waar ik graag over wil praten in mijn werk bij hopelijk ook het HAN te Nijmegen. Samen met mogelijk een aantal ervaringsdeskundige en hulpverleners die zich ook goed in kunnen leven en inzicht hebben. Ik hoop daarin dit jaar mijn eerste stappen wel in te zetten. Ik was tot voor kort nog slechts een medeonderzoeker. Binnen een project van een ribw begeleidster. Daarbij waren mijn ervaringen zeer bruikbaar en gewild.


Mijn leven

Mijn leven is zeer bewogen geweest. In mijn jeugdjaren is dan ook geen goede basis gelegd door o.a affectieve verwaarlozing, scheiding, misbruik, uitbuiting en alcoholmisbruik. Zo ontstond een opgekropte woede. Door die woede kon ik mij onder andere niet goed uiten. Mijn woede werd niet geaccepteerd in de familie. Ik had ook niet geleerd mijn woede op een goede manier te uiten mede hierdoor is er een basis gelegd voor een jarenlange psychiatrische behandeling en verslavingszorg. Waarin vooral werd gekeken naar mijn agressie.


Laatste psychose

In 2005 kreeg ik een laatste psychose te verwerken. Door geloof in mezelf en een psychiater die een andere visie had. Vooral door deze nieuwe visie. Waarbij hij de oorzaak toch meer in manische kenmerken zag.

Maar ik moet wel eerlijk zijn voor enkele weken terug was ik enigszins psychotisch dit na toch wel 15 jaar. Maar mijn ervaringen en die van de arts maakte dat de schade beperkt bleef. Tot een twee tot drietal weken.


Voornaamste ontregelaar

Mijn voornaamste ontregelaar blijft de slapeloosheid door stres. Maar hiermee kan ik de hulpvraag, goed verwoorden. Ik weet de hulpverleners nu precies te zeggen wat ik nodig heb. En krijg ik alle hulp om te voorkomen dat ik manisch psychotisch ontregel.


Lichamelijke gebreken

Verder hebben wij mijn vrouw en ik ook lichamelijke gebreken dus Artrose en COPD. Hierdoor hebben wij hulp in huishoudelijk werk. Femke was onze eerste hulp. Nu doet Saira dit werk. Zij verstaat haar werk goed. Maar neemt binnenkort ook afscheid. Nog te noemen dat we in een senioren complex wonen binnen zogeheten levensloop bestendige appartementen. Van een alternatieve verhuurder De Drie Gasthuizen Te Arnhem


Netwerk

Ikzelf heb nog niet zo’n sterk sociaal netwerk mijn vrouw wel. Hiermee kan ik wel een 5e psychose voorkomen. Een ervaringsdeskundige hulpverlener van de GGZ. En een specialistisch psychiatrisch verpleegkundige. Zijn hierin echter onontbeerlijk mocht zich een crisis bij mij aandienen.


Onnodige afhankelijkheid

Het belangrijkste zijn toch wel mijn vrienden en vriendinnen. In het seniorencomplex waar ik woon. Bij hun wil ik niet aankloppen met onnodige afhankelijkheid maar ze zijn er wel als ik ze nodig heb. Ik heb leuke contacten in het complex waar ik dus woon. Maar mijn vrouw is toch wel het belangrijkste.


Goed te noemen

Ik ga elke vrijdag darten. Op drietal andere uren werk ik aan mijn conditie in een sportschool. Ik ondervind daarin wil problemen i.v.m de COPD De contacten in een buurthuis te Arnhem noord zijn wat sterker en anders en is meer gebaseerd op een lotgenoten contact.


Afsluiting

Beknopt heb ik u voorzien van enige informatie over mezelf en mijn gezin. Deze informatie is dan ook belangrijk en onder andere de basis van mijn leven nu. Ik ben bezig met een herstelverhaal deze is onder andere in boekvorm uitgegeven en tegen betaling bij bol.com te verkrijgen. Ook zal ik over mijn herstel schrijven in mijn website en die zal ook informatief zijn. Waarbij moet worden gedacht aan de psychiatrie, verslaving en herstel. Maar ook de projectie in mijn brein ofwel de psychose maar ook de discriminatie zullen u aandacht vragen. De bedoeling van deze website is om een brug te slaan tussen psychiatrische patiënten en de samenleving. En om taboes te doorbreken. Ook mijn geloofsinzicht en de harmonie die ik daarmee heb gezocht met de psychiatrie. Die zekers geen schuld dragen voor de misstanden in mijn leven.


De roots nodig

En ondanks de felle protesten van mijn zusjes zeg ik het volgende: Mama ik hou nog steeds van je. Ik had de roots nodig om te worden. Wie ik nu ben. En daar ben ik trots op.