Positieve psychologie kijkje in mijn hoofd

0 Comments

Door een cursus positieve psychologie is mijn kijk op bepaalde gebeurtenissen in mijn leven anders dan in de tijd dat ik schreef over bijvoorbeeld medicijnen en neerslachtigheid.

Filosofie, religie, psychologie, parapsychologie, sociale-psychologie, fysiologie, scepticisme.

Een grote verscheidenheid toch zie ik er een geheel der dingen in.

Een biologische component.
Een cognitief component
En een sociaal cultureel component

Ofwel 3 grote aspecten binnen het huidige psychologie

De eerste opsomming is structuralistisch en ook wel functionalistisch. In ieder geval het wordt afzonderlijk genoemd. maar dat alles is het begin van de hedendaagse werkelijkheid. En mijn positieve gedachte.

Ik was een vrije denker zonder punt komma en zag in alles wel iets afzonderlijks maar niet als een geheel of in een  samenhang.

Dit is de omslag van mijn boek die ik heb uitgeven het is een systematische beschrijving van mijn leven het is echter geen roman

Het positieve zelf

Uiteindelijk is hieruit wel een actueel zelf ontstaan die dicht bij het positieve zelf staat. De kloof tussen actueel zelf en ideaal zelf is kleiner geworden en daardoor ook het lijden. Waardoor mijn positieve invloed in het leven groter is geworden.

.

Ik heb heel wat strijdjes gevoerd met het zelf en was mijn eenzaamheid groot die definieer ik als volgt. Ik was alleen maar  was ook het contact met mezelf kwijt en al mijn positieve gedachte over de samenleving.

 

Totdat ik op een moeilijk moment een kruisbeeld gadesloeg en ik in christus mijn ideaal zelfbeeld zag die ik later bij moest stellen.

Het positieve proces ontwikkeling

Mijn socialisatie was geen gemakkelijk proces. Ik wilde me identificeren maar niet met dat wat ik opzocht ontstond er ook nog imitatiegedrag. In eerste instantie met alcoholisten later met psychiatrische patiënten. Maar het liefst identificeerde ik mij met hulpverleners en dat leek niet mogelijk. Omdat de positieve psychologie nog geen gemeengoed was.

Het zelfbeeld was zeer laag en mijn ideaal zelfbeeld te groot. Maar toen ik psychotische werd leek het realiseerbaar. Het ideaal zelfbeeld leek binnen handbereik en imiteerde ik een psychotische werkelijkheid. De verwarring was groot. evenals de waan waarbij ik me verinnerlijkte met christus. Hier klopte natuurlijk niets van en moest terug naar het normaal gangbare.

Hierdoor ontstond een nieuwe strijd  medicijnen waren noodzakelijk. Maar speelde de vraag ben ik het zelf of het medicijn. Ik dacht mezelf te verloochenen. Maar kwam niet onder het biologische component uit en accepteerde de medicijnen. De start van een positieve welzijn.

Psychose medicatie
Deze medicijnen om een dopamine bommetje te stoppen in mijn brein wat mijn liefde te groot maakt tegen het obsessieve aan.

Overschatte positieve psychose

Dat ging in het begin niet echt goed ik was weliswaar psychosevrij. Maar neerslachtig doordat het biologisch component overschat werd. Sociaal cultureel was er ook geen aansluiting meer en cognitief leek ik ver onderontwikkeld.. Daarnaast speelde het spotlight effect. 

Mijn zelfwaardering was super laag daarin heeft mijn vrouw monnikenwerk verricht. Door de liefde warmte zorgzaamheid en o.a. respect die ze mij gaf. De ribw die volgde en later de ggz kon ik mijn actuele zelf opschroeven en kan ik nu socialiseren in dat wat wenselijk is. Ook door een veranderde omgeving.

Ik identificeer me meer en meer met het positieve ideale zelf en is de kloof met het huidige zelf klein. Waardoor de depressie somberheid maar ook schuldgevoelens en schaamte niet meer sterk spelen. Door niet meer extreem moeten en willen

Fysiologisch besef ik de biologische impact op mijn geest en ben ik bekend met de juiste medicatie. Mede daardoor is de oude natuur weg maar heb ik er iets moois voor terug de liefde. En positieve invloed die groter wordt.

Positieve gevoelens in mijn logoLogo
Religie betekent veel voor mij echter rituelen gaan mij nog te ver dit icoontje heeft een speciale betekenis

Belangrijk positieve psychologie

Psychologie is belangrijk positieve psychologie de laatste druppel ten goede. Religie is belangrijk. ik zie het zo. Ik ben zelf dood maar christus heeft mijn plaats ingenomen maar ben hem zelf niet.

Parapsychologie lijkt een brug te ver. Vaak ook omdat uitgegaan wordt van iets buiten zichzelf dit ten onrechte het fysiologische aspect is ook hierin belangrijk. Immers zonder mijn brein kan ik niet waarnemen en detecteren of iets verplaatsen ook al speelt het lichaam zelf verder geen rol.

Mijn contacten met overleden ontstonden door heftige emoties en was er een zekere telepathie in crisissituaties. Daar had ik dus in beide gevallen ook mijn brein bij nodig. Het gevaar is wel dat mijn positieve gedachte in gevaar kan komen door het een te grote betekenis te geven.

scepticisme is ook nodig het houd me met beide benen op de grond en zet je tot nadenken.

Filosofie het vrije denken ook wel de zachte kant en de moeder van de psychologie. Geeft mij de grootst mogelijke ruimte die ik heb en laat zich niet weerhouden door een afgebakende wetenschap.

Ik was te positieve                                                                              

Er wordt uitgegaan van interne factoren die maken dat ik psychotisch wordt. Dat wil ik niet  bestrijden. 

Toch neem ik externe factoren waar die juist problemen opleveren. We hebben een 7-35-55 procent regeling. Dat houdt in dat 7 procent de indruk vormt van wat er gezegd wordt 35 procent door de toon en 55 procent door lichaamstaal.

In mijn psychose is de belangrijkste factor die invloed heeft op mijn gedrag weer het auditieve non-verbale gedrag. Dus de spreektoon het tempo en het ritme daarnaast de intonatie ofwel nadruk. Die tijdens de psychose te positieve was Juist en ik dit ervaarde als iets externs. Hulpverleners juist  weer niet omdat anderen en ook hulpverleners dit niet waar konden nemen en het als intern beschouwen.

Attributiefout

Is dit een fundamentele attributiefout of een zelfdienende attributie fout van mij?

Ik weet en zo ook anderen dat er ook sprake is van een visuele non-verbale factor en ook de kinesthetische non verbale factor. In mijn psychoses en depressies zijn deze twee juist van ondergeschikt belang ten minste hiermee laat ik me niet sterk door beïnvloeden. Die ik echter ook in mijn psychoses als iets externs ervaar maar anderen niet waarnemen. 

Ik ben het ermee eens dat er projecties in mijn brein kunnen spelen. Die een vertekend beeld van de werkelijkheid kunnen vormen.

Blijft de auditieve non-verbale gedrag die grote invloed heeft op mijn gedrag tijdens de psychose en ook depressie en manie. Eigenlijk ook in elke emotie die bij mij speelt of kan spelen. En ook van belang is binnen de wisselwerking tussen actor en observator beter gezegd de wisselwerking tussen zowel mij en omgeving. waarbij de liefde of positieve gedachtes vaak een bron van discussie was.

Ik ben heel erg gevoelig voor dit fenomeen het auditieve non-verbale gedrag of ik nou wel of niet psychotisch ben. En blijf zoeken naar positieve ideeën

Eigen Intonatie

Als ik een smsje krijg of email dan vul ik dit in met mijn eigen intonatie daar kunnen fouten bij ontstaan. Volgende vraag gebeurt zoiets ook tijdens mijn psychose als ik muziek luister of naar  de tv kijk? Met andere woorden is dit dan mijn eigen intonatie die ik dan hoor? Voor hulpverleners is dit misschien gesneden koek voor mij echter niet. En ik hoop met dit bericht duidelijkheid te scheppen wat voor mij zo problematisch is. Ook in de affectie die ik kan voelen bij vrouwen. Zekers ook vrouwelijke hulpverleners. Dit heeft als oorzaak vaak het auditieve non-verbale aspect wat ik verkeerd inschat nog niet eens in wat gezegd wordt. 

Maar niet alleen dat ook mijn agressie ontstaat  misschien door dit  fenomeen.

Visuele aspecten

Ik heb de volgende verklaring gevonden omtrent de visuele projecties tijdens mijn psychose. Hierin sluiten ik aan en zie ik ook een interne oorzaak. Dit staat voor mij buiten kijf. Als ik ervan uit moet gaan dat de auditieve non-verbale gedrag die ik waarneem mijn eigen intonatie is die ik hardop hoor. Kan ik mij een volgende verklaring toeschrijven.

Door de non-verbale gedragingen vorm ik mij een bepaald beeld dit beeld projecteer ik dan in  een visuele projectie binnen in mijn eigen brein.

Ik moet erbij vertellen dat er altijd een visuele projectie ontstond na het auditieve non-verbale gedrag die ik extreem waarnam. Die visuele projecties waren echter levensecht en ik vooral waarnam op tv en computer. Daardoor leek het extern maar was het niet. 

Veranderen

Een visuele projectie op bijvoorbeeld tv kon ik ook auditieve veranderen. Hierin was mijn eigen non-verbale gedrag belangrijk.

Dezelfde link kan ik ook maken met het kinesthetische effect wat ik waarnam en ik in ieder geval ook kon beïnvloeden  met het eigen auditieve non-verbale gedrag. 

Medicijnen hebben invloed op vooral de auditieve aspecten. Daardoor ontstond ook wel een gemis dit gemis beïnvloedde de medicijninname. Maar is nu ook wel  weer welkom. Want de extreem  auditieve effecten kan ik niet eindeloos aanhoren. En maakt mij agressief met de bedoeling om hulp in te roepen om dit auditieve effect te bestrijden. Ik word er letterlijk knettergek van.  

Ik hoop hiermee duidelijkheid te scheppen. En ook mogelijkheden mij te helpen. Misschien schrijf ik niets nieuws. Ikzelf denk dat het belangrijk is.

Vriendschap en relatie                                                                                                 

Trouwen voor de gemeente
Ik en mijn vrouw tijdens ons huwelijk bij de gemeente Arnhem in 2013

Ik was met het volgende bezig dat gaat over vriendschappen en relaties. Daarin kom ik onder andere het begrip affiliatie tegen ofwel het leggen van sociale contacten. In mijn psychose dacht ik ook een relatie aan te gaan. Maar dan met iets bovennatuurlijks. Uit stress en angst lukte het mij niet te binden of sociale contacten te leggen. Ik zat dagelijks binnen en durfde niet naar buiten zowel dan viel ik niet op of was te nors.

Ik heb een autoritaire opvoeding genoten (mijn wil is wet) toen ik het huis verliet kreeg ik een schoonfamilie die ook autoritair was dat ging allemaal mis. Zoals menigeen weet vernielde ik uiteindelijk een half kerkhof. Het huwelijk hield toen niet meer lang stand en kwam ik terecht in de psychiatrie die ik ook als autoritair ervaarde hier heb ik flink tegen geprotesteerd. Uiteindelijk kwam ik zonder hulp te staan en was ik alleen echt alleen in een voor mij eveneens autoritaire buitenwereld. Ik kon hier niet mee omgaan.

Er was een grote behoefte aan contact hoe wist ik niet. Er ontstond toen iets vreemds mijn externe wereld die ik waarnam veranderde niet wetende dat ik psychotisch was of werd. Maar die externe wereld had zijn oorsprong in mijn eigen interne wereld. Met die interne wereld bedoel ik dat wat gebeurd in mijn hoofd. Dat wat ik mij wenste projecteerde ik in beeld en geluid. Maar dit leek zich extern te uiten toch nu beseffende had dit een interne oorzaak. Ik  creëerde op een of andere manier mijn eigen externe wereld.

Verliefd

Ik werd bij wijze van spreke verliefd op mezelf (gedachte) maar wist ik dit niet omdat er iets veranderde in de waarneming van mijn externe wereld. Mijn eigen hersenen hielden mij echter zelf voor de gek. Allerlei neurotransmitters speelde toen een grote rol zoals dopamine, norepinephrine, en phenylethylamine dit zorgt allemaal voor een euforische gevoel en uiteindelijk ook nog oxytocine een stofje wat vrij komt tijdens het seksen. Die verslavend kan zijn.

Ik wilde bewonderd worden en trots voelen de basis van een grootheidswaan en ook geloofswaan. Dit aangestuurd door de foutieve informatie van een externe wereld waarin mijn brein mij mezelf voor de gek hield. Toch behalve dat ik verliefd werd had ik ook een verantwoordelijkheids gevoel dat maakte agressie in mij los want ik wilde de liefde verdedigen. Zelfs met mijn eigen leven maar de dood maakte mij bang en ontwikkelde ik de gedachte onsterfelijk te zijn, ook dus een waan. 

Kortom mijn psychose ontstond door een sterke affiliatie gevoel maar ook door angst mij te binden. Een angst vermijdende hechtingstijl deed dus de rest.

Het moeilijkste vond ik de exit een actieve beëindiging van de psychotische relatie ondanks de wens van mij en de psychiatrie. Het maakte mij depressief. Nu is dat anders ik heb een relatie en wel met een volledige liefde waarbij intimiteit, commitment en ook wel enige sprake van passie aanwezig is, Dit sinds kort en weet er nog niet goed mee om te gaan.

Beïnvloeden

Nu is het wel zo dat ik denk mijn externe wereld met mijn interne wereld te kunnen beïnvloeden. Medicijnen zijn hierbij onontbeerlijk daarnaast een goed netwerk. En ook goede zingeving.

Het is nu ook wel zo dat ik niet meer de behoefte voel om anderen te moeten helpen. En denk daarbij als ik mezelf help help ik indirect de ander. Ik wil mezelf dan ook goed leren kennen en de invloed doorzien die ik op de externe wereld uitvoer. Want extern en intern is onoplosbaar verbonden met elkaar. 

De natuur hoort daar ook bij en ga ik mij daar meer mee bezigen. En heb ik verdere afspraken gemaakt. Samen met mijn RIBW begeleidster pak ik dit op en spreken we niet thuis maar ergens buiten af zoals het Sonsbeekpark met natuurlijk een fototoestel. Ook een abonnement voor de dierentuin is in de maak.

Sneller dan het licht
Geen dierentuin in huis wel lol voor tien

Geheugen en zo

Ik heb weer iets ontdekt tijdens mijn psychose speelt het geheugen een ongecontroleerde rol. Er zijn dan wel verschillende geheugentypes maar tijdens de psychose wisselen ze elkaar in een te snel tempo af. Daarnaast worden ze extreem geprojecteerd in mijn brein wat ik dus laten we zeggen extern waarnam maar een interne oorzaak had. Dat verklaard de geluids en visuele projecties die ik toen waarnam. Het gehele geheugen proces was toen  verstoord.  En kwamen herinneringen te boven. Waarvan ik ook nu niets meer weet.

Denken is een cognitief proces om de wereld te begrijpen en problemen op te lossen. Beoordelen en beslissen lukt niet zonder te denken, tijdens mijn psychoses lijk ik automatische te denken. Gecontroleerd denken is dan moeilijk door alle informatie die mijn geheugen mij voorschoteld ook door middel van laten we zeggen externe projecties.

De heuristiek was niet geschikt meer.En dat leidde tot verkeerde beslissingen. Ik had een vertekend beeld. En had ik last van het gemak waarop me iets te binnen schoot.

Creatief

Ik was dus eigenlijk creatief met mijn geheugen bezig maar raakte de controle kwijt. Waardoor ik in een psychose terecht kwam.

Ik moet erbij vertellen dat ik mezelf opdrachten gaf het geheugen deed toen de rest. Ik heb veel onbewuste herinneringen en als ik psychotisch word. Word ik bewust van al die herinneringen. Dit bedoelde ik tijdens mijn laatste opname toen ik eens zei mijn onbewuste wil bewust worden en als dat gebeurt word ik psychotisch. Dat was althans toen mijn angst.

Voor mij is dit ook een belangrijke ontdekking want ik kan dan wel projecties hebben gehad waarbij mijn brein  mezelf voor de gek hield. Het verklaard nog niet alles. Maar nu besef ik dat het geheugen levensechte herinneringen werden. Door vooral mijn eenzaamheid en mijn wensen die toen ontstonden maar ook angst speelde. Daarnaast was ik creatief met mijn geheugen. Maar uitte ik mij daar ook in door middel van tekenen en bijvoorbeeld timmeren daar werd ik dan in geprezen en aangemoedigd. Na een psychose verdween die creativiteit weer, samen met mijn geheugen. 

Mijn psychose is een samenraapsel van herinneringen die levensecht geprojecteerd werden en als een orkest zonder dirigent een muziekstuk probeerde te componeren.

Met alle zintuigen die ik maar had en nog steeds heb..









Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *